• Uvod
• Način rada
• Metode izrade
• Primjena
• Literatura
  

Ova metoda koristi UV laser i  UV fotopolimer smolu za gradnju modela sloj po sloj. Po šablonu presjeka modela, postavlja se smola, a UV laser prati putanju smole po šablonu, i pri tome se stvrdnjava smola, i šablon se pričvrščava na donju platformu. Potom se SLS platforma spušta za debljinu jednog sloja, a zatim se opet preko presjeka modela nanosi svježa smola, a na sloj smole dodaje se meterijal. Na tu površinu, na isti način se dodaje druga, pa treća i slijedeće površine napravljene na isti način kao i prethodne. Kada se model kompletira, čisti se od smole uranjanjem u hemijsku smjesu, pa se učvršćava u UV peći. Stereolitografija koristi i potpornu strukturu radi potpunije geometrije, tačnog držanja 2D presjeka bez pomjeranja, te zbog suprotstavljanju savijanju modela zbog sile gravitacije, i zbog vezanja za platformu. Zapravo možemo reći da se za ovu metodu koriste četiri komponente: računar koji obrađuje podatke i dizajnira slojeve koji će se nadovezivati jedan na drugi, računar koji nadgleda cjelokupan proces, prostorija u kojoj se modeliranje odvija i laser. Ova metoda iziskuje veliki trošak, ali je njome moguće modelirati vrlo velike modele, što je svakako njena velika prednost.

Kao što i sam naziv kaže, ova metoda zasnovana je na bazi sinteriranja. SLS je metoda proizvodnje dodavanjem ili aditivna proizvodnja, koja laserom topi stakleni, keramički ili plastični puder u trodimenzionalan objekat. Pri skeniranju presjeka generisanih iz 3D CAD crteža, laser topi određeni materijal, odnosno puder na određenu platformu. Nakon svakog skeniranog presjeka, ta platforma se spušta za jednu debljinju sloja, pa se zatim nanosi novi sloj pudera na vrh. Taj proces se nastavlja sve dok se ne dobije treženi model. Zapravo se laserski snop usmjerava na ciljni dio sloja praha pomoću pomičnog ogledala, čime se osvijetljeni prah sinterira. Što se tiče materijala, SLS metoda koristi širok spektar meterijala, može da koristi: najlon, staklo, polistiren i zeleni pjesak. Ovom metodom može se postići čak do 100% gustoće materijala. SLS metoda može da vrši potpuno otapanje materijala ili djelimično otapanje. SLS metoda se koristi u mnoge svrhe.

Ovo je još jedna metoda koja se zasniva na metodi dodavanja sloja na sloj. Koristi se plastična nit ili metalna žica koja se odmotava sa namotaja i usmjerava materijal prema štrcaljki koja može da uključi ili isključi ispuštanje meterijala. Štrcaljka se može pomicati i horizontalno i vertikalno. Ona se zagrijava i tako topi materijal. Štrcaljka izbacuje materijal u slojeve koji se odmah stvrdnjavaju.

Kod ove metode, metalni puder se topi i kreira se struktura pune gustoće. Moguće je oblikovati i šupljine. Korisna je za izradu kanala za hlađenje u automobilima, za izradu medicinskih implatanata koji se prilagođavaju svakom korisniku. Ovom metodom se izgrađuju modeli sa najkompleksnijom geometrijom. Modeli imaju visoku rezoluciju, i uveliko su kvalitetni. Neki modeli se mogu odraditi za par sati, a neki do sada neizvodivi modeli se mogu upravo kreirati ovom metodom.

3D ink-jet je metoda koja radi sa debljinom sloja od oko 1mm. To je najjednostavniji princip rada, velike brzine modeliranja, mali trošak rada, ali je mala preciznost modeliranja. Pored navedenih metoda, postoje još neke metode za izradu modela 3D printanjem (dodavanjem) kao što su rezanje papira, limova, plastike, gdje se izrezani slojevi spajaju i  lijepe jedan za drugim. Zapravo sve ove metode rade na istom principu: uzimaju geometrijsku sliku modela iz CAD datoteka, slagaju se slojevi modela, šalje se informacija za ispis printeru, a printer ispisuje slojeve materijala sloj po sloj sve dok se ne dobije željeni model.