Video-rekorder to radi pomoću jedne ili više tzv. video-glava. Video-glave su u stvari mali namotaji žice i kad se kroz njih propusti struja, stvaraju magnetno polje. Dakle, ovim postupkom se osvjetljenje pretvara u magnetno polje, ali kakve to veze ima sa našim snimkom? Na video-traci se nalazi magnetni premaz koji se namagnetiše kada video-glava pređe preko njega i tako električni impuls ostaje sačuvan za kasnije. Kada hoćemo da vratimo snimak, namagnetisana traka u video-glavi opet stvara električni signal, a on se pretvara u sliku koju vidimo na televizoru.

Kod digitalnog zapisa se ne koristi namagnetisana traka za zapisivanje impulsa, nego se oni opisuju brojem (otuda riječ „digitalno”). Prosto rečeno, digitalna slika je izdijeljena na tačkice, a osvijetljenost svake tačke je označena nekim brojem, pa je cijela slika u stvari jedan veliki niz brojeva koji može biti snimljen na CD-u ili na nekom drugom mediju. Proces kojim se snimak pretvara u taj niz brojeva naziva se digitalizacija.
Zahvaljujući tome, ovakav snimak ima više prednosti u odnosu na analogni: snimak je postojan tokom vremena (naravno, pod uslovom da se fizički ne ošteti medij), ima veću preciznost (ne dolazi do raznih gubitaka zbog iskrivljene trake, prljavštine itd.), svaka kopija je uvijek ista, za razliku od trake kod koje se svakim umnožavanjem (tzv. generacijom) gubi na kvalitetu, a možda najvažnija prednost digitalnog formata jeste to što nema elektromagnetne distorzije, tj. nije podložan gubitku kvaliteta zbog uticanja drugih signala.