Codec je srestvo za kompresiju videa (za pohranjivanje) ili dekompresiju (za reprodukciju).

Da bi se olakšalo korištenje formata, praksa je da programi koji vrše konverziju budu napravljeni modularno. Ti moduli se zovu kodeci (codec) i oni se mogu koristiti u svim programima koji ih podržavaju. Postoje desetine raznih codeca koji daju bolju ili lošiju sliku. Oni se obično instaliraju sa softverom koji se dobija uz karticu, a mogu se skinuti i s Interneta, pojedinačno ili u vidu paketa koji sadrže većinu poznatih codeca.

Da bismo odabrali format u kojem ćemo snimati, moramo prvo odrediti neke smjernice: gdje će se snimak gledati, koliko treba da bude velik, kakvog kvaliteta i slično. Prije svega treba odrediti rezoluciju u kojoj ćemo snimati, to jest veličinu slike. Ona ne može biti proizvoljna i ne može da bude veća nego što to dozvoljava televizijski standard. Kod nas se za prikaz slike koristi tzv. PAL standard koji se sastoji od 768 x 576 tačkica (često se koristi i "skraćeni" PAL od 704 x 576), a slika može biti i manja od toga, i to obično dva ili četiri puta. Ove slike se smjenjuju brzinom od 25 sličica u sekundi (fps) odnosno 50 poluslika (fieldova) zbog načina na koji radi televizija (naizmjenično se iscrtavaju parne i neparne linije), što se inače zove isprepleteni (interlejs) prikaz. Međutim, prilikom snimanja (popularno nazvanog i capture) skoro sve TV kartice ne hvataju oba filda, već vrše konverziju u 25 fps tako što spajaju dva filda u jednu sliku. Posljedica toga je to što se kod objekata u pokretu javljaju iskrzane ivice jer se istovremeno vide parni redovi od prethodne i neparni od sljedeće slike. Da bi se to otklonilo, mora se primijeniti tzv. deinterlejs postupak (neke kartice ga rade automatski, a kod nekih se mora naknadno izvršiti).